บทที่ 54 54 เกือบไปแล้ว

“อาย... ร้องไห้ทำไม” ภาคินทร์ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ สายตาที่เคยเด็ดขาดฉายแววตระหนกออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“ก็คุณดุอาย! ฮึก... อายลำบากมาทั้งวัน อยากกินอะไรนิดหน่อยก็ต้องมาโดนคุณว่า... ฮือ”

ยิ่งเห็นเธอสะอื้นจนตัวโยน หัวใจคนฟังก็ยิ่งกะตุกวูบ ภาคินทร์รวบคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้เต็มรัก หลอดครีมถูกโยนทิ้งไปบนเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ